OPNIEUW

't Kleine meisje, moe gestreden

met stil verdriet, zo vaak geleden

zij ontwaakt opnieuw vandaag

haar ogen gaan voorzichtig open

durft zij zelf opnieuw te lopen?

 

Wankelend op zwakke benen

schuifelend door de tuin

tussen bomen, planten, bloemen

met de oren scherp gespitst

hoort zij de bijen zoemen

 

't Meisje huilt om wat zij ziet

dan lacht ze ook, een beetje

en durft naar de lucht te turen

zachtjes neuriënd haar melodie:

zal God een engel sturen?

 

Helder beeld, pure waarheid

Klein meisje dat ooit zó stoer was

nu een breekbaar, kwetsbaar wijfje

aldoor ademloos turend naar schoonheid

rank omhulsel, rein engelen lijfje

 

Pure schoonheid, vertroostend

streelt schouders en armen,

heel zachtjes ook haar gezicht

rood gloeiende wangen

warm brandend, wit licht

 

Dan staart ze omhoog, in de verte

wind wervelt door vederlicht haar

fluit vogel gezang, 'n nieuw lied

bevrijd van zorgen, fladderend

vertrouwend op dat God haar ziet.

 

* Voor de zusters Augustinessen van de heilige St. Monica.

   Gedicht voor de opvang van vrouwen en meisjes.

   Als dank aan Zuster Witlox namens Riny Reiken 17 januari 2021,

   Hartje Mokum.